บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

นิยายจีนแปล - 4:48 - บทที่ 2

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2562 - 10:39 น.
AA 61
"นายตื่นอยู่รึเปล่า? ได้ยินเสียงของชั้นมั้ย?"

"ไม่... อย่ากลัวไปเลย ชั้นไม่ใช่สิ่งแปลกประหลาด ไม่ใช่ผี ไม่ใช่เทพยดาที่ไหน ไม่ใช่บุคลิกภาพซ้อนอะไร ไม่ใช่แม้กระทั่งโจรขโมยที่งัดเข้ามาในบ้านนาย ชั้น... ชั้นอยู่ในจิตนาย สัมผัสที่ไม่ใช่ของนาย หรือแม้แต่วิญญานที่ไม่ใช่ของนาย"


"ไม่ อย่าตกใจ ชั้นไม่ทำร้ายนาย ชั้นอยู่ที่นี่เพื่อช่วยนาย"


ความรู้สึกอันคุ้นเคย ฝันที่กลายเป็นจริงรึเปล่า? หรือว่ายังอยู่ในความฝัน? เป็นไปได้มั้ย? ทำไมถึงได้ยินเสียงประหลาดนี้? สูฉินหยานหยิกแขนตัวเองและรับรู้ถึงความเจ็บ เกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่ความฝันหรอกหรือ? เขาเพิ่งได้ยินเสียงจิตสำนึกกำลังคุยกับเขาหรือ? นี่คงไม่ใช่ปัญหาทางจิตใช่มั้ย?

"นายไม่ได้มีปัญหาทางจิตอะไรทั้งนั้น นายปกติดี"

ชั้นปกติดีรึ? แล้วทำไมชั้นถึงได้ยินเสียงประหลาดนี้? เป็นไปได้หรือที่บทในนิยายน้ำเน่ากำลังเกิดขึ้นกับชั้น? หมอนี่กำลังจะกล่อมให้ชั้นไปช่วยโลกรึเปล่า?

"นายเป็นใคร?"

ก่อนอื่นต้องรู้ก่อนว่าหมอนี่เป็นใคร

"ชั้นชื่อสุญญตา"

"แล้วนายมาปรากฏในจิตชั้นทำไม? จุดประสงค์ของนายคืออะไร?"

"ชั้นมาช่วยนาย ช่วยนาย"

"ช่วยชั้น?"

สูฉินหยานรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองดีอยู่แล้ว เขามีความเป็นอยู่ที่ดีมีงานที่มั่นคง ความรักก็ไปได้สวยเช่นกัน แล้วมีจุดไหนที่ยังจะต้องการความช่วยเเหลือ? มีใครอยากจะฆาตกรรมเขารึไง?

"ถูกต้อง ตอนนี้คือเวลา 4:48 น. ถ้าเวลาเดินถึงบ่าย 4:48 ในอีกหกเดือนข้างหน้า นายจะตาย"

"ตายรึ?"

สูฉินหยานหัวเราะออกมา เขาเป็นผู้ไม่ศรัทธาดังนั้นไม่เคยเชื่อในเรื่องการทำนายทายทักมาตลอดชีวิต อย่าว่าแต่อีกหกเดือนต่อจากนี้ แต่อย่างน้อยมันก็สร้างความสงสัยให้กับเขา ในเมื่อสุญญตาบอกมาแล้วว่าเขาจะตาย ถ้าอย่างนั้น

"ชั้นตายยังไง?"

"อุบัติเหตุรถยนต์ ถูกลอบวางยาพิษ โดนยิง ลอบสังหาร โดนเผา ตกตึก ตกน้ำ อดอาหารประท้วง ไหลตาย ไม่มีอากาศหายใจ เป็นไปได้มากมาย ชั้นคำนวนดูแล้วมีมากกว่ายี่สิบวิธี..."

สุญญตาคล้ายยิ่งพูดออกมายิ่งรู้สึกเหนื่อยหน่าย

อยากให้เขาวุ่นวายกับเรื่องนี้ไปอีกหกเดือนน่ะหรือ? นานไปรึเปล่า? สูฉินหยานคิด จากนั้นจึงถามออกไป

"ความตายหลากหลายรูปแบบกำลังรอที่จะเกิดกับชั้นคนเดียวนี่นะ? ภายในวันเดียวด้วย?"

"นายคนเดียว ไม่ใช่ในวันเดียว แต่ 49 วัน หรือ 49 โลก"

"นาย... นายหมายความว่ายังไง?

ยิ่งสุญญตาอธิบายมากขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งดูเหมือนเขาจะหลุดออกไปจากความเข้าใจยิ่งขึ้นเท่านั้น

"บอกตามตรง กว่าที่ชั้นจะหานายพบ ชั้นเจอตัวนายมาก่อน 49 คน บางทีนายอาจไม่สามารถเข้าใจได้ ชั้นมองเห็นการตายของนาย แต่เพื่อหยุดมันชั้นต้องเข้ามาในจิตนายเพื่อบอกกับนายถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตแล้วแนะนำว่านายควรทำยังไง ชั้นพยายามมาแล้ว 49 ครั้งแต่ไม่สำเร็จ ครั้งแรกสุดนายตายในอุบัติเหตุรถยนต์ แต่ยิ่งชั้นพยายามยืดเวลาให้นายมากขึ้นเท่าไหร่ ความเป็นไปได้ของรูปแบบก็มากขึ้นตามไปด้วย..."

สูฉินหยานสูดลมหายใจเข้าไปอย่างหนาวเหน็บ พอจะมองออกแล้วว่ามันคงจะเหมือนกับโลกคู่ขนานที่วนเวียนหาทางให้เขาหลุดออกจากวังวนนี้ ไม่นะ แล้วทำไมเขาถึงเชื่ออะไรง่ายขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เขาไม่ใช่คนที่เชื่ออะไรง่ายๆ แบบนี้นี่

"ทำไมชั้นต้องเชื่อนายด้วย?"

"ชั้นคุยกับนายได้ในหัวของนายไง"

คำตอบมันช่างคุ้นหู แต่เหตุใดมันถึงได้คุ้นอย่างนี้? เป็นไปได้หรือไม่ที่สุญญตาเคยพูดแบบนี้กับเขามาก่อนแล้ว 49 ครั้ง ดังนั้นร่างนี้ถึงได้ดูคุ้นเคยกับสุญญตานัก

"แต่... หากชั้นต้องเป็นอะไรไปหลังจากนี้ในอีกตั้งหกเดือน ทำไมนายถึงได้มาหาชั้นตอนนี้? นายแค่มาก่อนหน้านั้นสักหลายวันก่อนเหตุการณ์จะเกิดขึ้นไม่ดีกว่าหรือ?"

"ชั้นพยายามทุกวิถีทางแล้วแต่ไม่สำเร็จ... ครั้งนี้ชั้นตั้งใจตามหานายเพื่อปลดชนวนเหตุการณ์ก่อนหน้าทุกอย่าง มันต้องล่วงหน้าหกเดือน"

"มันคืออะไร?"

"ขัดขวางชั้นเรียนปี 2 ของภาควิชาภาษาต่างประเทศ เฉินห่าวกับเหอฉือได้พบกัน"

เขาไม่รู้จักเฉินห่าว แต่เหอฉือเป็นแฟนของเขาที่คบกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย สุญญตารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? แน่ล่ะ สุญญตาคือคนที่ทำนายอนาคตได้ ทำไมเขาจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้? ว่าแต่ว่าเฉินห่าวกับเหอฉือเกี่ยวข้องอะไรกับการตายของเขาด้วย?

"ความตายของนายเกี่ยวข้องกับพวกเขาอย่างแยกไม่ออก"

"เป็นไปไม่ได้!" สูฉินหยานคัดค้าน

"เหอฉือจะทำให้ชั้นตายได้ยังไง? ชั้นเป็น... ชั้นเป็น..."

"คนที่ทำร้ายนายหาใช่เหอฉือไม่ แต่เป็นเฉินห่าว"

ได้ยินดังนั้นสูฉินหยานค่อยคลายใจลง ฆาตกรจะเป็นใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่เหอฉือ แต่มันก็ทำให้เขาสับสน เขาไม่รู้จักกับเฉินห่าว เหตุใดอีกฝ่ายถึงต้องการชีวิตของเขา

"ทำไม?"

"เฉินห่าวตกหลุมรักเหอฉือดังนั้นพยายามทุกอย่างให้พวกนายเลิกกัน ใน 49 โลกที่ผ่านมา มี 20 โลกที่เขาทำลายชีวิตนาย เขาวางยาพิษนายเมื่อเขาแพ้นาย มีอยู่ 15 โลกที่แม้เขาไม่ได้รักกับเหอฉือแต่ก็ยังวางยาพิษนาย มีอยู่ 14 โลกที่เขาถูกเปิดโปงซะก่อนแต่ก็ยังเกลียดนายและวางยาพิษแก้แค้นนายอยู่ดี"

"อะไรจะพิษเยอะขนาดนั้น . . ."

สูฉินหยานคิดว่าเด็กนี่ไม่ควรมีชะตาได้พบกับเหอฉือ แต่ควรได้เจอกับเขาแทนและควรให้ครูจิตวิทยาของเด็กนี่มาคุยกับเขาด้วย เด็กนี่จะได้ไม่พัฒนาบุคลิกภาพตัวเองไปในทางต่อต้านสังคมและกลายเป็นตัวอันตรายเป็นพิษเป็นภัยต่อสังคม

"ชั้นควรทำยังไงดี" สูฉินหยานเอ่ยถาม

"มันค่อนข้างง่ายมาก ชั้นจะบอกสิ่งที่นายไม่ควรทำ และนายควรปฏิบัติตามนั้น"


* * *



เช้าแล้ว วันนี้เป็นวันหยุดดังนั้นสูฉินหยานไม่ได้ตั้งเวลาปลุกเอาไว้และนอนยาวไปจนกระทั่งตื่น รอจนเขาลุกและหยิบมือถือขึ้นมาดูก็กลายเป็นเวลาสิบโมงครึ่งไปแล้ว แต่กว่าจะถึงเวลานัดกับเหอฉือก็ตอนเที่ยงโน่น

ทำไมถึงตื่นสายขนาดนี้นะ? เราไม่เคยตื่นสายขนาดนี้มาก่อน สูฉินหยานคิด ใช่แล้ว เป็นเพราะเมื่อคืนชั้นถูกทำให้ตื่นด้วยการคุยกับใครที่ชื่อสุญญตา แต่นั่นทำให้ชั้นต้องนอนยาวนานขนาดนี้เลยน่ะหรือ?

สูฉินหยานขยี้ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเข้าห้องน้ำเพื่อเริ่มทำธุระส่วนตัวเตรียมสังคายนารูปลักษณ์ตนเองให้พร้อมสำหรับเดทวันนี้ สูฉินหยานหยิบแก้วและแปรงสีฟันเพื่อจะเริ่มกิจวัตรส่วนตัวพลันได้ยินเสียงของสุญญตา

"อรุณสวัสดิ์ ฉินหยาน"

"อรุณสวัสดิ์ สุญญตา" สูฉินหยานทักทายกลับ

"เยี่ยมมาก" สุญญตากล่าว

"หือ?"

"นายเคยลังเลอยู่นานกว่าจะพูดออกมา"

พูดอะไร? สบายดีมั้ยเช้านี้อย่างนั้นหรือ? สูฉินหยานคิดว่ามันเป็นแค่การทักทายธรรมดา นอกจากนี้เพื่อช่วยชีวิตตัวเองแล้วเขาจำเป็นต้องเป็นเพื่อนกับสุญญตา

สูฉินหยานเติมน้ำใส่แก้ว กระชับแปรงสีฟันในมือ  บีบยาสีฟัน ลงมือแปรงฟันล้างปากและล้างหน้า เขาดูรูปลักษณ์ตัวเองในกระจก ดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แค่ผมยาวนิดหน่อยและคงจะดีหากได้ตัดผมหลังจากนี้

เขายังไม่ได้ทานอาหารเช้า มันเลยเวลาอาหารเช้าไปแล้วดังนั้นรอไปทานกลางวันพร้อมกับเหอฉือเลยดีกว่า ตอนนี้เขาหิวมากแต่ในบ้านก็ไม่มีอะไรทาน

"ฉินหยาน นายอยากจะทานอะไรก่อนรึเปล่า? ความหิวไม่ดีต่อร่างกายของนายนะ"  สุญญตาแสดงความเป็นห่วง

"ช่างมันเถอะ ทนหิวสักครั้งสองครั้งคงไม่เป็นอะไร เหอฉือยังอดประจำเวลาทำงาน ยังไงซะมันก็ใกล้จะถึงเวลาอาหารกลางวันอยู่แล้ว"

"ดูแลตัวเองหน่อย ทานของเย็นกับของเผ็ดให้น้อยลง ใส่ใจกับข้อห้ามด้วย"

"ได้เลย อย่ามาทำตัวเหมือนเป็นแม่ยาย จริงๆแล้วนายแมนมาก" สูฉินหยานหัวเราะ

"นาย... รู้ว่าชั้นเป็นผู้ชายหรือ?"

จริงๆแล้วเสียงของสุญญตานั้นเป็นเสียงหุ่นยนต์เครื่องจักรกลอันแข็งกระด้าง ถึงกระนั้นฉินหยานก็ยังฟังออกได้ถึงเสียงสูงต่ำที่แสดงอารมณ์ แต่เขาก็แยกไม่ออกเหมือนกันว่าเป็นเสียงของผู้ชายหรือผู้หญิง

"ชั้น..."

สูฉินหยานไม่ทราบว่าเขาพูดถ้อยคำเหล่านั้นออกไปได้ยังไง มันโพล่งออกมาเอง ลองมาคิดดูแล้วสุญญตาก็ยังไม่เคยบอกเลยว่าเขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ฉินหยานยกมือขึ้นเกาหัว

"ชั้นเดาน่ะ"

"โอเค..."


* * *


เมื่อสูฉินหยานมาถึงสถานที่นัดพบเหอฉือยังมาไม่ถึง มันมักจะเป็นแบบนี้เสมอระหว่างพวกเขา เมื่อนัดกันทีไรฝ่ายที่รอต้องเป็นสูฉินหยาน พวกเขาตกหลุมรักกันที่มหาวิทยาลัยและยังเป็นรักครั้งแรก เคยมีคำกล่าวเอาไว้ "หากคุณตกหลุมรักนั่นคือคุณแพ้" ดังนั้นในความรักนี้ถึงแม้สูฉินหยานต้องเป็นฝ่ายให้ แต่เขาก็ไม่เคยบ่นเพียงเพราะเขาต้องให้เยอะกว่า

พวกเขารู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยแห่งที่สองนี้ หลังเรียนจบทั้งคู่ต่างก็กลับไปสอนที่มหาวิทยาลัยแรก เถียงไม่ได้เลยว่ามหาวิทยาลัยกลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างคนทั้งสอง ดังนั้นเมื่อพวกเขาจะนัดกันสถานที่นัดพบจึงเป็นที่มหาวิทยาลัยที่สองนั่นเอง แม้จะเป็นสุดสัปดาห์แต่ก็ยังคราคร่ำไปด้วยนักศึกษามากมาย สูฉินหยานยืนอยู่ใต้ต้นไม้ นักศึกษาหญิงหลายคนเดินผ่านมาต่างส่งยิ้มให้กับเขา สูฉินหยานเพียงพยักหน้าเป็นการตอบรับ

"เขามักจะให้นายเป็นฝ่ายรอ" สุญญตาพูด

"ใช่"

เมื่ออยู่นอกบ้านสูฉินหยานสนทนากับสุญญตาด้วยความคิด

"แต่ชั้นมีความสุขนะ"

"เอ่อ..."

เป็นเสียงเครื่องจักรของสุญญตาที่พยามเลียนเสียงถอนหายใจของมนุษย์

"นายจะถอนหายใจเรื่องอะไร สุญญตามีอารมณ์เหมือนมนุษย์ด้วยหรือ?"

"ไม่มีอะไร เขามาแล้ว ขวามือ"

ได้ยินสุญญตาบอก สูฉินหยานรีบหันไปทางขวา แน่นอนที่สุดสิ่งที่เขาเห็นคือคนที่เขาแคร์สุดหัวใจกำลังเดินอยู่ในท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก เหอฉืออยู่ในชุดที่เป็นทางการน้อยกว่าที่เขาสวมเวลาไปสอน สูทลำลองที่สวมทับสเว็ตเตอร์สีดำกับกางเกงยีนส์ฟอกสี ดูไปแล้วเหมือนย้อนวัยกลับมาในช่วงที่ยังเรียนหนังสือ

สูฉินหยานมองเห็นเหอฉือจากระยะไกลแต่ดูเหมือนเหอฉือยังมองไม่เห็นเขา แต่เมื่อเหอฉือเดินพ้นไปจากกลุ่มคนจังหวะนั้นเขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สูฉินหยานรีบโบกมือให้กับเหอฉือเขาไม่แน่ใจว่าเหอฉือจะมองเห็นเขารึเปล่า เขารู้ดีว่าเขาเป็นอาจารย์ เขาอาจต้องเผชิญกับสายตาของนักเรียนจำนวนมาก แต่เขาก็อยากให้คนรักของเขารู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้

ในที่สุดเหอฉือเห็นเขาแล้วแม้จะไกลขนาดนั้น เขายิ้มให้กับสูฉินหยานและโบกมือตอบ

ไม่ว่าครั้งใดที่เหอฉือกวักมือเรียกหา สูฉินหยานจะรีบไปหาเขาในทันทีโดยไม่คำนึงถึงทุกสิ่งแม้จะอยู่ในที่สาธารณะ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เขารีบวิ่งข้ามระยะทางอันยาวไกลและโผเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเหอฉือคล้ายลมหอมหอบหนึ่ง น่าเศร้าที่เหอฉือไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น เขาดันสูฉินหยานออกอย่างนุ่มนวลและกล่าวว่า

"อย่ากอดกันที่นี่ คนอื่นจะเห็น"

สูฉินหยานอยากบอกเหลือเกินว่าเขาหาได้สนใจสายตาคนอื่นไม่ แต่รู้ดีเช่นกันว่าเหอฉือไม่ชอบใจ ดังนั้นจำใจพยักหน้าและปล่อยเขา

"หิวรึเปล่าครับ? อยากทานอะไรมั้ย?" เขาถาม

"อะไรก็ได้ครับ ผมไม่สนหรอก" สูฉินหยานตอบหน้าทะเล้น

"งั้น... ทานเกี๊ยวกันดีมั้ยครับ?"

"ได้สิครับ"

เขาและเหอฉือกลับมาที่นี่อีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้กลับมานานแล้วดังนั้นไม่ค่อยได้มีโอกาสรับประทานเกี๊ยวของที่นี่

มีเพียงร้านเดียวใกล้ๆ มหาวิทยาลัยที่เป็นร้านขายเกี๊ยวโดยเฉพาะมีรสชาติโอชะยิ่ง ดังนั้นมีผู้คนอยู่มากมายไปรับประทานอยู่เป็นประจำ เหอฉือและสูฉินหยานตกลงใจไปที่ร้านนี้และเริ่มออกเดิน

"ช้าก่อน!" สุญญตาร้องเตือนขึ้นมา


* * *


โปรดติดตามตอนต่อไป

ตอนที่แล้ว


หมายเหตุ
นิยายเรื่องนี้มี 8 ตอนจบ แปลจากต้นฉบับภาษาอังกฤษเรื่อง 4:48 ของ Qin Mobei
ที่ถูกแปลจากต้นฉบับภาษาจีน 凌晨四點四十八

แปลเป็นภาษาไทยโดย TrueMeaning.Maggang.com

ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

นิยายจีนแปล - 4:48 - บทที่ 2