MagGang.com ใช้คุกกี้เพื่อพัฒนาประสบการณ์การใช้งานของคุณ อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่
บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

นิยายจีนแปล - 4:48 - บทที่ 2

Ton
เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2562 - 10:39 น.
AA 156
"นายตื่นอยู่รึเปล่า? ได้ยินเสียงของชั้นมั้ย?"

"ไม่... อย่ากลัวไปเลย ชั้นไม่ใช่สิ่งแปลกประหลาด ไม่ใช่ผี ไม่ใช่เทพยดาที่ไหน ไม่ใช่บุคลิกภาพซ้อนอะไร ไม่ใช่แม้กระทั่งโจรขโมยที่งัดเข้ามาในบ้านนาย ชั้น... ชั้นอยู่ในจิตนาย สัมผัสที่ไม่ใช่ของนาย หรือแม้แต่วิญญานที่ไม่ใช่ของนาย"


"ไม่ อย่าตกใจ ชั้นไม่ทำร้ายนาย ชั้นอยู่ที่นี่เพื่อช่วยนาย"


ความรู้สึกอันคุ้นเคย ฝันที่กลายเป็นจริงรึเปล่า? หรือว่ายังอยู่ในความฝัน? เป็นไปได้มั้ย? ทำไมถึงได้ยินเสียงประหลาดนี้? สูฉินหยานหยิกแขนตัวเองและรับรู้ถึงความเจ็บ เกิดอะไรขึ้น? ไม่ใช่ความฝันหรอกหรือ? เขาเพิ่งได้ยินเสียงจิตสำนึกกำลังคุยกับเขาหรือ? นี่คงไม่ใช่ปัญหาทางจิตใช่มั้ย?

"นายไม่ได้มีปัญหาทางจิตอะไรทั้งนั้น นายปกติดี"

ชั้นปกติดีรึ? แล้วทำไมชั้นถึงได้ยินเสียงประหลาดนี้? เป็นไปได้หรือที่บทในนิยายน้ำเน่ากำลังเกิดขึ้นกับชั้น? หมอนี่กำลังจะกล่อมให้ชั้นไปช่วยโลกรึเปล่า?

"นายเป็นใคร?"

ก่อนอื่นต้องรู้ก่อนว่าหมอนี่เป็นใคร

"ชั้นชื่อสุญญตา"

"แล้วนายมาปรากฏในจิตชั้นทำไม? จุดประสงค์ของนายคืออะไร?"

"ชั้นมาช่วยนาย ช่วยนาย"

"ช่วยชั้น?"

สูฉินหยานรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองดีอยู่แล้ว เขามีความเป็นอยู่ที่ดีมีงานที่มั่นคง ความรักก็ไปได้สวยเช่นกัน แล้วมีจุดไหนที่ยังจะต้องการความช่วยเเหลือ? มีใครอยากจะฆาตกรรมเขารึไง?

"ถูกต้อง ตอนนี้คือเวลา 4:48 น. ถ้าเวลาเดินถึงบ่าย 4:48 ในอีกหกเดือนข้างหน้า นายจะตาย"

"ตายรึ?"

สูฉินหยานหัวเราะออกมา เขาเป็นผู้ไม่ศรัทธาดังนั้นไม่เคยเชื่อในเรื่องการทำนายทายทักมาตลอดชีวิต อย่าว่าแต่อีกหกเดือนต่อจากนี้ แต่อย่างน้อยมันก็สร้างความสงสัยให้กับเขา ในเมื่อสุญญตาบอกมาแล้วว่าเขาจะตาย ถ้าอย่างนั้น

"ชั้นตายยังไง?"

"อุบัติเหตุรถยนต์ ถูกลอบวางยาพิษ โดนยิง ลอบสังหาร โดนเผา ตกตึก ตกน้ำ อดอาหารประท้วง ไหลตาย ไม่มีอากาศหายใจ เป็นไปได้มากมาย ชั้นคำนวนดูแล้วมีมากกว่ายี่สิบวิธี..."

สุญญตาคล้ายยิ่งพูดออกมายิ่งรู้สึกเหนื่อยหน่าย

อยากให้เขาวุ่นวายกับเรื่องนี้ไปอีกหกเดือนน่ะหรือ? นานไปรึเปล่า? สูฉินหยานคิด จากนั้นจึงถามออกไป

"ความตายหลากหลายรูปแบบกำลังรอที่จะเกิดกับชั้นคนเดียวนี่นะ? ภายในวันเดียวด้วย?"

"นายคนเดียว ไม่ใช่ในวันเดียว แต่ 49 วัน หรือ 49 โลก"

"นาย... นายหมายความว่ายังไง?

ยิ่งสุญญตาอธิบายมากขึ้นเท่าไหร่ ยิ่งดูเหมือนเขาจะหลุดออกไปจากความเข้าใจยิ่งขึ้นเท่านั้น

"บอกตามตรง กว่าที่ชั้นจะหานายพบ ชั้นเจอตัวนายมาก่อน 49 คน บางทีนายอาจไม่สามารถเข้าใจได้ ชั้นมองเห็นการตายของนาย แต่เพื่อหยุดมันชั้นต้องเข้ามาในจิตนายเพื่อบอกกับนายถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตแล้วแนะนำว่านายควรทำยังไง ชั้นพยายามมาแล้ว 49 ครั้งแต่ไม่สำเร็จ ครั้งแรกสุดนายตายในอุบัติเหตุรถยนต์ แต่ยิ่งชั้นพยายามยืดเวลาให้นายมากขึ้นเท่าไหร่ ความเป็นไปได้ของรูปแบบก็มากขึ้นตามไปด้วย..."

สูฉินหยานสูดลมหายใจเข้าไปอย่างหนาวเหน็บ พอจะมองออกแล้วว่ามันคงจะเหมือนกับโลกคู่ขนานที่วนเวียนหาทางให้เขาหลุดออกจากวังวนนี้ ไม่นะ แล้วทำไมเขาถึงเชื่ออะไรง่ายขนาดนี้ ก่อนหน้านี้เขาไม่ใช่คนที่เชื่ออะไรง่ายๆ แบบนี้นี่

"ทำไมชั้นต้องเชื่อนายด้วย?"

"ชั้นคุยกับนายได้ในหัวของนายไง"

คำตอบมันช่างคุ้นหู แต่เหตุใดมันถึงได้คุ้นอย่างนี้? เป็นไปได้หรือไม่ที่สุญญตาเคยพูดแบบนี้กับเขามาก่อนแล้ว 49 ครั้ง ดังนั้นร่างนี้ถึงได้ดูคุ้นเคยกับสุญญตานัก

"แต่... หากชั้นต้องเป็นอะไรไปหลังจากนี้ในอีกตั้งหกเดือน ทำไมนายถึงได้มาหาชั้นตอนนี้? นายแค่มาก่อนหน้านั้นสักหลายวันก่อนเหตุการณ์จะเกิดขึ้นไม่ดีกว่าหรือ?"

"ชั้นพยายามทุกวิถีทางแล้วแต่ไม่สำเร็จ... ครั้งนี้ชั้นตั้งใจตามหานายเพื่อปลดชนวนเหตุการณ์ก่อนหน้าทุกอย่าง มันต้องล่วงหน้าหกเดือน"

"มันคืออะไร?"

"ขัดขวางชั้นเรียนปี 2 ของภาควิชาภาษาต่างประเทศ เฉินห่าวกับเหอฉือได้พบกัน"

เขาไม่รู้จักเฉินห่าว แต่เหอฉือเป็นแฟนของเขาที่คบกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย สุญญตารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? แน่ล่ะ สุญญตาคือคนที่ทำนายอนาคตได้ ทำไมเขาจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้? ว่าแต่ว่าเฉินห่าวกับเหอฉือเกี่ยวข้องอะไรกับการตายของเขาด้วย?

"ความตายของนายเกี่ยวข้องกับพวกเขาอย่างแยกไม่ออก"

"เป็นไปไม่ได้!" สูฉินหยานคัดค้าน

"เหอฉือจะทำให้ชั้นตายได้ยังไง? ชั้นเป็น... ชั้นเป็น..."

"คนที่ทำร้ายนายหาใช่เหอฉือไม่ แต่เป็นเฉินห่าว"

ได้ยินดังนั้นสูฉินหยานค่อยคลายใจลง ฆาตกรจะเป็นใครก็ได้แต่ต้องไม่ใช่เหอฉือ แต่มันก็ทำให้เขาสับสน เขาไม่รู้จักกับเฉินห่าว เหตุใดอีกฝ่ายถึงต้องการชีวิตของเขา

"ทำไม?"

"เฉินห่าวตกหลุมรักเหอฉือดังนั้นพยายามทุกอย่างให้พวกนายเลิกกัน ใน 49 โลกที่ผ่านมา มี 20 โลกที่เขาทำลายชีวิตนาย เขาวางยาพิษนายเมื่อเขาแพ้นาย มีอยู่ 15 โลกที่แม้เขาไม่ได้รักกับเหอฉือแต่ก็ยังวางยาพิษนาย มีอยู่ 14 โลกที่เขาถูกเปิดโปงซะก่อนแต่ก็ยังเกลียดนายและวางยาพิษแก้แค้นนายอยู่ดี"

"อะไรจะพิษเยอะขนาดนั้น . . ."

สูฉินหยานคิดว่าเด็กนี่ไม่ควรมีชะตาได้พบกับเหอฉือ แต่ควรได้เจอกับเขาแทนและควรให้ครูจิตวิทยาของเด็กนี่มาคุยกับเขาด้วย เด็กนี่จะได้ไม่พัฒนาบุคลิกภาพตัวเองไปในทางต่อต้านสังคมและกลายเป็นตัวอันตรายเป็นพิษเป็นภัยต่อสังคม

"ชั้นควรทำยังไงดี" สูฉินหยานเอ่ยถาม

"มันค่อนข้างง่ายมาก ชั้นจะบอกสิ่งที่นายไม่ควรทำ และนายควรปฏิบัติตามนั้น"


* * *



เช้าแล้ว วันนี้เป็นวันหยุดดังนั้นสูฉินหยานไม่ได้ตั้งเวลาปลุกเอาไว้และนอนยาวไปจนกระทั่งตื่น รอจนเขาลุกและหยิบมือถือขึ้นมาดูก็กลายเป็นเวลาสิบโมงครึ่งไปแล้ว แต่กว่าจะถึงเวลานัดกับเหอฉือก็ตอนเที่ยงโน่น

ทำไมถึงตื่นสายขนาดนี้นะ? เราไม่เคยตื่นสายขนาดนี้มาก่อน สูฉินหยานคิด ใช่แล้ว เป็นเพราะเมื่อคืนชั้นถูกทำให้ตื่นด้วยการคุยกับใครที่ชื่อสุญญตา แต่นั่นทำให้ชั้นต้องนอนยาวนานขนาดนี้เลยน่ะหรือ?

สูฉินหยานขยี้ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงเข้าห้องน้ำเพื่อเริ่มทำธุระส่วนตัวเตรียมสังคายนารูปลักษณ์ตนเองให้พร้อมสำหรับเดทวันนี้ สูฉินหยานหยิบแก้วและแปรงสีฟันเพื่อจะเริ่มกิจวัตรส่วนตัวพลันได้ยินเสียงของสุญญตา

"อรุณสวัสดิ์ ฉินหยาน"

"อรุณสวัสดิ์ สุญญตา" สูฉินหยานทักทายกลับ

"เยี่ยมมาก" สุญญตากล่าว

"หือ?"

"นายเคยลังเลอยู่นานกว่าจะพูดออกมา"

พูดอะไร? สบายดีมั้ยเช้านี้อย่างนั้นหรือ? สูฉินหยานคิดว่ามันเป็นแค่การทักทายธรรมดา นอกจากนี้เพื่อช่วยชีวิตตัวเองแล้วเขาจำเป็นต้องเป็นเพื่อนกับสุญญตา

สูฉินหยานเติมน้ำใส่แก้ว กระชับแปรงสีฟันในมือ  บีบยาสีฟัน ลงมือแปรงฟันล้างปากและล้างหน้า เขาดูรูปลักษณ์ตัวเองในกระจก ดูแล้วไม่น่าจะมีปัญหาอะไร แค่ผมยาวนิดหน่อยและคงจะดีหากได้ตัดผมหลังจากนี้

เขายังไม่ได้ทานอาหารเช้า มันเลยเวลาอาหารเช้าไปแล้วดังนั้นรอไปทานกลางวันพร้อมกับเหอฉือเลยดีกว่า ตอนนี้เขาหิวมากแต่ในบ้านก็ไม่มีอะไรทาน

"ฉินหยาน นายอยากจะทานอะไรก่อนรึเปล่า? ความหิวไม่ดีต่อร่างกายของนายนะ"  สุญญตาแสดงความเป็นห่วง

"ช่างมันเถอะ ทนหิวสักครั้งสองครั้งคงไม่เป็นอะไร เหอฉือยังอดประจำเวลาทำงาน ยังไงซะมันก็ใกล้จะถึงเวลาอาหารกลางวันอยู่แล้ว"

"ดูแลตัวเองหน่อย ทานของเย็นกับของเผ็ดให้น้อยลง ใส่ใจกับข้อห้ามด้วย"

"ได้เลย อย่ามาทำตัวเหมือนเป็นแม่ยาย จริงๆแล้วนายแมนมาก" สูฉินหยานหัวเราะ

"นาย... รู้ว่าชั้นเป็นผู้ชายหรือ?"

จริงๆแล้วเสียงของสุญญตานั้นเป็นเสียงหุ่นยนต์เครื่องจักรกลอันแข็งกระด้าง ถึงกระนั้นฉินหยานก็ยังฟังออกได้ถึงเสียงสูงต่ำที่แสดงอารมณ์ แต่เขาก็แยกไม่ออกเหมือนกันว่าเป็นเสียงของผู้ชายหรือผู้หญิง

"ชั้น..."

สูฉินหยานไม่ทราบว่าเขาพูดถ้อยคำเหล่านั้นออกไปได้ยังไง มันโพล่งออกมาเอง ลองมาคิดดูแล้วสุญญตาก็ยังไม่เคยบอกเลยว่าเขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ฉินหยานยกมือขึ้นเกาหัว

"ชั้นเดาน่ะ"

"โอเค..."


* * *


เมื่อสูฉินหยานมาถึงสถานที่นัดพบเหอฉือยังมาไม่ถึง มันมักจะเป็นแบบนี้เสมอระหว่างพวกเขา เมื่อนัดกันทีไรฝ่ายที่รอต้องเป็นสูฉินหยาน พวกเขาตกหลุมรักกันที่มหาวิทยาลัยและยังเป็นรักครั้งแรก เคยมีคำกล่าวเอาไว้ "หากคุณตกหลุมรักนั่นคือคุณแพ้" ดังนั้นในความรักนี้ถึงแม้สูฉินหยานต้องเป็นฝ่ายให้ แต่เขาก็ไม่เคยบ่นเพียงเพราะเขาต้องให้เยอะกว่า

พวกเขารู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัยแห่งที่สองนี้ หลังเรียนจบทั้งคู่ต่างก็กลับไปสอนที่มหาวิทยาลัยแรก เถียงไม่ได้เลยว่ามหาวิทยาลัยกลายเป็นสะพานเชื่อมระหว่างคนทั้งสอง ดังนั้นเมื่อพวกเขาจะนัดกันสถานที่นัดพบจึงเป็นที่มหาวิทยาลัยที่สองนั่นเอง แม้จะเป็นสุดสัปดาห์แต่ก็ยังคราคร่ำไปด้วยนักศึกษามากมาย สูฉินหยานยืนอยู่ใต้ต้นไม้ นักศึกษาหญิงหลายคนเดินผ่านมาต่างส่งยิ้มให้กับเขา สูฉินหยานเพียงพยักหน้าเป็นการตอบรับ

"เขามักจะให้นายเป็นฝ่ายรอ" สุญญตาพูด

"ใช่"

เมื่ออยู่นอกบ้านสูฉินหยานสนทนากับสุญญตาด้วยความคิด

"แต่ชั้นมีความสุขนะ"

"เอ่อ..."

เป็นเสียงเครื่องจักรของสุญญตาที่พยามเลียนเสียงถอนหายใจของมนุษย์

"นายจะถอนหายใจเรื่องอะไร สุญญตามีอารมณ์เหมือนมนุษย์ด้วยหรือ?"

"ไม่มีอะไร เขามาแล้ว ขวามือ"

ได้ยินสุญญตาบอก สูฉินหยานรีบหันไปทางขวา แน่นอนที่สุดสิ่งที่เขาเห็นคือคนที่เขาแคร์สุดหัวใจกำลังเดินอยู่ในท่ามกลางผู้คนจำนวนมาก เหอฉืออยู่ในชุดที่เป็นทางการน้อยกว่าที่เขาสวมเวลาไปสอน สูทลำลองที่สวมทับสเว็ตเตอร์สีดำกับกางเกงยีนส์ฟอกสี ดูไปแล้วเหมือนย้อนวัยกลับมาในช่วงที่ยังเรียนหนังสือ

สูฉินหยานมองเห็นเหอฉือจากระยะไกลแต่ดูเหมือนเหอฉือยังมองไม่เห็นเขา แต่เมื่อเหอฉือเดินพ้นไปจากกลุ่มคนจังหวะนั้นเขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สูฉินหยานรีบโบกมือให้กับเหอฉือเขาไม่แน่ใจว่าเหอฉือจะมองเห็นเขารึเปล่า เขารู้ดีว่าเขาเป็นอาจารย์ เขาอาจต้องเผชิญกับสายตาของนักเรียนจำนวนมาก แต่เขาก็อยากให้คนรักของเขารู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้

ในที่สุดเหอฉือเห็นเขาแล้วแม้จะไกลขนาดนั้น เขายิ้มให้กับสูฉินหยานและโบกมือตอบ

ไม่ว่าครั้งใดที่เหอฉือกวักมือเรียกหา สูฉินหยานจะรีบไปหาเขาในทันทีโดยไม่คำนึงถึงทุกสิ่งแม้จะอยู่ในที่สาธารณะ ครั้งนี้ก็เช่นกัน เขารีบวิ่งข้ามระยะทางอันยาวไกลและโผเข้าไปอยู่ในอ้อมแขนของเหอฉือคล้ายลมหอมหอบหนึ่ง น่าเศร้าที่เหอฉือไม่ชอบตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่น เขาดันสูฉินหยานออกอย่างนุ่มนวลและกล่าวว่า

"อย่ากอดกันที่นี่ คนอื่นจะเห็น"

สูฉินหยานอยากบอกเหลือเกินว่าเขาหาได้สนใจสายตาคนอื่นไม่ แต่รู้ดีเช่นกันว่าเหอฉือไม่ชอบใจ ดังนั้นจำใจพยักหน้าและปล่อยเขา

"หิวรึเปล่าครับ? อยากทานอะไรมั้ย?" เขาถาม

"อะไรก็ได้ครับ ผมไม่สนหรอก" สูฉินหยานตอบหน้าทะเล้น

"งั้น... ทานเกี๊ยวกันดีมั้ยครับ?"

"ได้สิครับ"

เขาและเหอฉือกลับมาที่นี่อีกครั้งหลังจากที่ไม่ได้กลับมานานแล้วดังนั้นไม่ค่อยได้มีโอกาสรับประทานเกี๊ยวของที่นี่

มีเพียงร้านเดียวใกล้ๆ มหาวิทยาลัยที่เป็นร้านขายเกี๊ยวโดยเฉพาะมีรสชาติโอชะยิ่ง ดังนั้นมีผู้คนอยู่มากมายไปรับประทานอยู่เป็นประจำ เหอฉือและสูฉินหยานตกลงใจไปที่ร้านนี้และเริ่มออกเดิน

"ช้าก่อน!" สุญญตาร้องเตือนขึ้นมา


* * *


โปรดติดตามตอนต่อไป

ตอนที่แล้ว


หมายเหตุ
นิยายเรื่องนี้มี 8 ตอนจบ แปลจากต้นฉบับภาษาอังกฤษเรื่อง 4:48 ของ Qin Mobei
ที่ถูกแปลจากต้นฉบับภาษาจีน 凌晨四點四十八

แปลเป็นภาษาไทยโดย TrueMeaning.Maggang.com

ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

นิยายจีนแปล - 4:48 - บทที่ 2