บันทึกบทความไว้อ่านภายหลังเรียบร้อย

นิยายจีนแปล - 4:48 - บทที่ 1

เผยแพร่แล้ว เมื่อวันที่ 17 มิถุนายน 2562 - 10:06 น.
AA 66
"นี่... อย่าเพิ่งพูดอะไร

ลืมตาขึ้นแล้วลองหาดูซิว่าชั้นอยู่ที่ไหน? มองไปทางซ้าย มองไปทางขวา มองไปข้างหน้าแล้วหันกลับหลัง นายเห็นชั้นมั้ย? แต่ชั้นเห็นนายนะ ชั้นมองเห็นนายและตอนนี้ชั้นอยากคุยกับนาย

ไม่ต้องกลัว ชั้นไม่ใช่สิ่งแปลกประหลาด เฉพาะนายเท่านั้นที่ได้ยินเสียงของชั้น และชั้นไม่ทำร้ายนาย"

"นาย นายเป็นใคร? ทำไมชั้นถึงได้ยินเสียงแปลกๆ ตอนตื่นขึ้นมากลางดึกแบบนี้?"

"อย่าเพิ่งกลัว อย่าทำท่าแบบนั้น ชั้นบอกใช่มั้ยว่าชั้นไม่ทำร้ายนาย?"

"นายเป็นใครกันแน่? ออกมานะ!"

"ขอโทษที ชั้นออกมาไม่ได้ เพราะชั้นไม่มีตัวตน"

ไม่มีตัวตน? นี่ผีรึงัย? ไม่สิ ผีไม่มีในโลก แต่ถ้าไม่ใช่ผีแล้วจะเป็นอะไรไปได้? สิ่งที่ไม่รู้จักยิ่งเป็นสิ่งที่น่ากลัว สูฉินหยานเริ่มกลัวขึ้นมา เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงและเริ่มตัวสั่นพูดจาตะกุกตะกัก

"นาย นายเป็นตัวอะไร น น นาย..."

"ชั้นไม่ใช่ผี ชั้นแค่ไม่มีร่างกายเพราะชั้นอยู่ในจิตของนาย มันอาจจะดูเกินจริงไปหน่อยหากจะบอกว่าชั้นเป็นจิตสำนึกอื่นที่อยู่ในจิตของนาย หรืออาจจะมองว่าเป็นวิญญาณดวงอื่นในร่างของนาย"

หมายความว่ายังไง? หรือเขาจะแค่ฝันไป? เขามาเจอประสบการณ์แปลกประหลาดนี้ได้ยังไง? สูฉินหยานหยิกแขนตัวเอง เขารู้สึกเจ็บ มันดูไม่เหมือนว่าเขากำลังฝัน แล้วเสียงนี้คืออะไร? มันบอกว่าอยู่ในร่างกายเขา ใช่หมายความว่าเขากำลังสนทนากับสิ่งนี้อยู่ภายในหัวของตัวเอง? สูฉินหยานนิ่งอึ้งไปและพยายามจัดเรียงความคิด

"นายชื่ออะไร?"

"ชั้นเรียกว่าศูนย์"

"ศูนย์เหรอ? ศูนย์อะไร?"

"ศูนย์ที่ไม่มีปรากฏ"

"ถ้างั้น ศูนย์ เมื่อไม่มีปรากฏ แล้วทำไมนายถึงมาปรากฏในตัวชั้น?"

สูฉินหยานรู้แน่แก่ใจว่าศูนย์ไม่มี เขาไม่เคยรู้สึกถึงการมีตัวตนของมันในกายเขามาก่อน แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่ศูนย์จะแยกตัวออกมาจากบุคลิกภาพของตัวของเขาเองเพราะเขาก็อยู่ในที่เดียวกันกับศูนย์ขณะกำลังสนทนากับมัน นั่นคือที่จิตสำนึก

"เพราะชั้นต้องการช่วยนาย"

"ช่วยชั้น?"

"ใช่"

นาฬิกาหัวเตียงส่งเสียงติ๊กๆ เข็มวินาทีกำลังหมุนเป็นวงอย่างราบเรียบ เข็มนาทีเคลื่อนที่ทีละตำแหน่งอย่างเชื่องช้ากว่านั้น

"ตอนนี้คือเวลา 4:48 น. ในทางจิตวิทยาแล้ว นี่เป็นเวลาที่เปราะบางที่สุดในหนึ่งวันของมนุษย์ และเป็นเวลาส่วนใหญ่ที่มนุษย์ฆ่าตัวตาย"

"ชั้นรู้"

สูฉินหยานเป็นอาจารย์สอนวิชาจิตวิทยาให้กับมหาวิทยาลัยดังนั้นเขาเข้าใจดี

"ทำไมนายถึงบอกชั้น? นายคิดว่าชั้นจะฆ่าตัวตายงั้นหรือ?"

นี่เป็นไปไม่ได้ ที่ผ่านมาสูฉินหยานยอมรับว่าเขาเผชิญกับความไม่สบายใจอย่างยิ่งมาบ้าง แต่นั่นเป็นไปไม่ได้ที่จะนำเขาไปสู่การฆ่าตัวตาย

"ไม่หรอก เพราะเวลาตายของนายคือสิบสองชั่วโมงหลังจากนั้น ชั้นมาเพื่อช่วยนาย"

เนื่องจากสูฉินหยานเติบโตมาอย่างคนที่ไร้ศรัทธาดังนั้นไม่เชื่อเรื่องพระเจ้าหรือว่ามีใครที่สามารถทำนายอนาคตได้

"นายรู้ได้ยังไงว่าชั้นจะตายหลังจากนี้สิบสองชั่วโมง? ทำไมชั้นต้องเชื่อนายด้วย?"

"แค่เพราะชั้นคุยกับนายได้ยังไม่พออีกหรือ?"

มีสิ่งที่เรียกว่า การใฝ่เชื่อโดยไม่จำเป็นต้องอาศัยเหตุผล ตอนนี้สูฉินหยานก็กำลังตกไปอยู่ในข่ายนี้

"งั้น... ชั้นควรทำยังไงดี?"

"นี่ง่ายมาก ชั้นจะหยุดนายจากการกระทำบางสิ่งบางอย่างในวันพรุ่งนี้ นายแค่ต้องทำตามที่ชั้นบอก"


* * *


เช้าแล้ว เสียงปลุกดังขึ้น สูฉินหยานเอื้อมมือไปอย่างยากเย็นอยู่นานกว่าจะกดปิดเสียงปลุกจากโทรศัพท์มือถือของเขาได้ รู้สึกง่วงอย่างมากมายยิ่งกว่าเช้าวันไหนๆ ที่ผ่านมา เขาอยากจะนอนต่อให้นานขึ้นอีกนิดแต่ก็จำเป็นต้องลุก ถึงแม้ปกติวิชาจิตวิทยาจะไม่มีชั่วโมงสอนในตอนเช้า แต่เนื่องจากสูฉินหยานต้องตื่นเช้าเกือบทุกวัน ไม่ใช่แค่เพราะความจำเป็นทางอาชีพแต่ยังรวมไปถึงการมีเวลาเพิ่มเพื่อใช้กับคนที่เขารัก

แต่ถึงกระนั้นไม่รู้ทำไมพักหลังนี้เหอฉือถึงได้เย็นชากับเขานัก หรือจะมีอะไรกวนใจเขาอยู่?


คนรักของสูฉินหยานคือเหอฉือ อาจารย์สอนวิชาภาษาอังกฤษในมหาวิทยาลัยเดียวกันกับฉินหยานนั่นเอง เนื่องจากเขาสอนวิชาภาษาอังกฤษซึ่งเป็นคาบแรกของทุกวัน ดังนั้นเหอฉือต้องไปถึงมหาวิทยาลัยในตอนเช้า สูฉินหยานต้องการมีเวลาเพิ่มกับคนรักดังนั้นจำต้องไปทำงานเช้าทุกวันเช่นกัน


สูฉินหยานขยี้ตาไล่ความงัวเงีย ลากสังขารตัวเองให้ลุกขึ้นมาเพื่อเข้าห้องน้ำ หยิบแก้วเติมน้ำบีบยาสีฟันใส่แปรงและส่งเข้าปาก พลันได้ยินเสียงสนทนาหนึ่งเข้ามาในความรับรู้

"อรุณสวัสดิ์ ฉินหยาน"

สูฉินหยานแทบจะกลืนกินยาสีฟันลงคอไป เสียงที่ได้ยินทำให้จำได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ใช่แล้ว มีคนแปลกหน้าอีกคนอยู่ในจิตและบอกว่าจะช่วยเขา เขาควรเป็นเพื่อนกับหมอนี่ดีหรือไม่?

"อรุณสวัสดิ์ ศูนย์ เรียกนายว่าสุญญตาได้มั้ย?"

สุญญตาคือความไม่มีตัวตน ตรงกับที่ศูนย์บอกเขาไว้ว่าไม่มีปรากฏ ดังนั้นสูฉินหยานเรียกเขาว่าสุญญตา

สูฉินหยานอาศัยอยู่ลำพัง ดังนั้นเขาไม่ต้องกลัวว่าใครจะมองว่าเขาเป็นโรคประสาทตอนนี้ที่กำลังเอ่ยปากคุยอยู่กับสุญญตา มันสำคัญ คุยกับใจตัวเองนั้นง่ายที่จะมองเห็นความคิดของอีกฝ่าย

"ไม่มีปัญหา นายตื่นเช้าแบบนี้ทุกวันเลยหรือ?"

"ใช่ ยกเว้นวันหยุด" สูฉินหยานตอบขณะที่มีฟองยาสีฟันอยู่เต็มปาก

"ทำไมล่ะ? เพราะงานของนายหรือ?"

"เปล่า งานชั้นมีเฉพาะตอนบ่ายเท่านั้น"

"งั้นทำไม..."

"ชั้นไปเพื่อเจอกับคนรักของชั้นแต่เช้า"

แค่คิดถึงเหอฉือ มุมปากของสูฉินหยานเผยอยิ้มเล็กน้อยอย่างลืมตัว

"เขาเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ เขามีชั่วโมงสอนทุกเช้า ชั้นแค่ต้องการไปอยู่กับเขา"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น นายคงรักเขามากๆ"

"ใช่"

สูฉินหยานบ้วนฟองยาสีฟันในปากออกมาแล้วล้างปาก

"ถ้านายมีคนที่นายรักนายจะเข้าใจ โอ้ไม่ นายไม่มีร่างกายนี่ งั้นนายคงไม่มีทางได้ร่วมรัก"

"เสียใจ ชั้นมี" สุญญตาตอบ

"ชั้นเป็นผู้ชาย" สุญญตาเพิ่มเติม

ผู้ชายก็คือผู้ชาย แต่สูฉินหยานาถือว่าสุญญตาเป็นผู้ชายแค่เศษเสี้ยวที่ไร้สาระในจิต ต่อให้สุญญตาอิจฉาเขาขึ้นมาก็ไม่อาจทำอย่างไรเขาได้ อย่างไรก็ดี สูฉินหยานหวังว่าเหอฉือควรจะกินอะไรผิดสำแดงบ้างเผื่อจะทำให้ท่าทีอันเฉยชาต่อที่มีต่อเขาในระยะหลังนี้จะเปลี่ยนไป

"ฉินหยาน นายดูเหมือนพ่ายแพ้"

"หือ? จริงหรือ? ไม่หรอก"

คิดถึงระยะหลังที่ผ่านมาเขาพ่ายแพ้ในหลายสิ่งที่เขาทำ แต่ไม่นานเขาก็กลับฟื้นขึ้นมาได้ หลังจากนั้นความสัมพันธ์มักจะตกต่ำลง บางทีเขาอาจกำลังอยู่ในช่วงเดียวกันในตอนนี้

"ถ้ากำลังเป็นไข้ใจ นายบอกชั้นได้นะ"

"ลืมไปได้เลย"

ฉินหยานลอบทอดถอนใจ เขาไม่ได้ต้องการให้สุญญตาช่วยเหลืออะไรในเรื่องนี้ มันเป็นการดีกว่าหากจะแก้ปัญหานี้ด้วยตัวเอง


* * *


เมื่อฉินหยานมาถึงมหาวิทยาลัยปรากฏว่าเหอฉือมาถึงก่อนแล้ว ซึ่งจริงๆแล้วห้องพักครูวิชาภาษาอังกฤษกับวิชาจิตวิทยาไม่ได้อยู่ในที่เดียวกัน แต่ฉินหยานไม่ได้ไปที่ห้องพักครูของตัวเองในทันทีที่มาถึง แต่กลับตรงไปที่ห้องพักครูวิชาภาษาอังกฤษเพื่อไปพบเหอฉือ

คาบแรกเริ่มเวลาแปดโมงเช้า เหอฉือมักจะมาถึงมหาวิทยาลัยเวลาเจ็ดโมงครึ่ง สูฉินหยานมักจะมาถึงช้ากว่านิดหน่อย ดังนั้นเพื่อให้มีเวลาเพิ่มเขามักจะไม่ตรงไปที่ห้องพักครูของตัวเอง

ก่อนที่จะเข้าไปเขามักจะซื้ออาหารติดมือเข้าไปด้วยเพราะรู้ดีว่าเหอฉือมักจะไม่ทานอาหารเช้าซึ่งบางครั้งเขาก็จงใจละเลย ถึงแม้เขาจะบอกว่าไม่หิวก็ตามแต่สูฉินหยานก็ยังคงกังวลกลัวว่าเขาจะเป็นโรคกระเพาะจึงมักจะคอยดูแลเรื่องอาหารเช้าให้กับเขา คอยกำชับให้เขารับประทาน การได้ดูเขารับประทานอาหารที่ตัวเองนำมาให้ หัวใจของสูฉินหยานจะรู้สึกพอใจและมีความสุขเป็นอย่างยิ่ง

ห้องพักครูไม่ใช่ห้องรวมสำหรับหลายๆคนแต่ก็ไม่ใช่ห้องสำหรับคนเดียว มันเป็นห้องสำหรับครูสองคน อย่างไรก็ดี เนื่องด้วยสูฉินหยานและเหอฉือลอบออกมาจากตู้เสื้อผ้าห้องพักครูได้ค่อนข้างเร็ว อีกทั้งเสื้อผ้าผมเผ้าของทั้งคู่ยังถูกจัดแจงดูเรียบร้อย ดังนั้นไม่ได้สร้างความสงสัยใดในความสนิทสนมของทั้งคู่ให้กับครูหญิงร่วมห้องอีกคนของเหอฉือเมื่อเธอมาถึง

วันนี้สูฉินหยานนำอาหารเช้าออกมาในขณะที่เหอฉือกำลังจัดเตรียมวางแผนการสอนลงบนโต๊ะทำงาน มันไม่เป็นการดีแน่หากจะมีอะไรมาวางบนโต๊ะอีก สูฉินหยานพอดีวางถุงโจ๊กหมูที่ยังร้อนอยู่ลงบนโต๊ะด้วยอารมณ์เป็นสุข เขายิ้มและพูดว่า

"เหอฉือ ผมเอาอาหารเช้ามาให้คุณแน่ะ"

เหอฉือเหลือบตามองสิ่งที่สูฉินหยานนำมาวางบนโต๊ะ เขาตอบกลับเบาๆอย่างเฉี่อยชา

"เดี๋ยวกิน"

สูฉินหยานหน้าแปรเปลี่ยนไป หากเหอฉือพูดแบบนี้เขาคงไม่ทานอาหารเช้าแล้ว ฉินหยานได้แต่พยักหน้าและเอาถุงอาหารเช้าออกไปพร้อมกับก้มหน้าลดสายตาลงมองที่เก้าอี้ข้างกายเหอฉือปากพูดว่า

"ก็มันยากที่คุณจะทานอาหารเช้าด้วยตัวเอง"

"เจินเจินเอามาให้เขาแล้ว"

อาจารย์จางพูดแทรกขึ้นมาจากฝั่งตรงข้ามโดยไม่ทันระวัง วันนี้เธอมาถึงก่อนสูฉินหยาน อันที่จริงแล้วดูเธอจะตั้งใจพูดกับสูฉินหยานเสียด้วย

"ดูเหมือนว่านายควรระวังไว้หน่อยนะ"

สุญญตาก็พูดแทรกขึ้นมาด้วยเช่นกัน

สูฉินหยานรู้สึกตะขิดตะขวงใจ นอกจากนี้เขายังเคยได้ยินข่าวลือพูดกันว่านักเรียนชั้นปีที่สองภาควิชาภาษาต่างประเทศที่ชื่อเฉินห่าวแอบสนใจเหอฉือ เขาไม่ได้สนใจจริงจังกับข่าวนี้มาก่อน ยังไงซะเหอฉือก็แก่กว่าเด็กนั่นตั้งหกเจ็ดปีแต่..

อย่างที่สุญญตาบอก น่าจะดีกว่าหากระวังเอาไว้บ้าง

"ผมจะไปสอนแล้ว"

เหอฉือไม่ได้พูดอะไรเพิ่มกับสูฉินหยานอีก จากนั้นก็ถือแผนการสอนออกจากห้องไป แม้สูฉินหยานจะยังอยากคุยกับเขาอยู่แต่ก็หมดโอกาสแล้ว

"อาจารย์สู คุณทะเลาะกันกับอาจารย์เหอรึเปล่าคะ?"

อาจารย์จางถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง

"นี่ไม่ใช่การทะเลาะหรอก แต่เป็นสงครามเย็นต่างหาก"  สุญญตาพูด

สูฉินหยางส่ายหน้า

"เขาเย็นชากับนายมาก ทำไมนายยังดีกับเขาอีก?"  สุญญตาถาม

แน่นอนทีเดียว หมอนี่ไม่เข้าใจเรื่องความรู้สึกเลยซักนิด สูฉินหยานทอดถอนใจ

"เพราะชั้นรักเขา"

ในตอนบ่ายหลังเลิกสอน เพื่อนร่วมงานของสูฉินหยานแนะนำหนังสือกับเขา ฉินหยานมีรถดังนั้นสะดวกที่จะเดินทางไปซื้อ เขาเข้าไปในรถ สตาร์ทเครื่องยนต์ แล้วก็ได้ยินเสียงของสุญญตาในหัว

"ระวังไว้ นายกำลังจะตาย"

นายพูดอะไรเนี่ย

"นายต้องพูดอะไรแบบนี้ด้วยเหรอ? ใครกำลังจะตาย?" สูฉินหยานประท้วง

"ดูเวลาสิ ตอนนี้บ่าย 4:36 แล้ว นายจะตายในอุบัติเหตุทางรถยนต์ในอีก 12 นาทีหลังจากนี้"

คำพูดพอกล่าว เขาจำได้ว่าสุญญตาเตือนเขาไว้เมื่อคืนว่าเขาต้องตายตอนบ่าย 4:48 น.

"ชั้นควรทำยังไงดี?"

"ง่ายมาก เมื่อนายไปถึงถนนหน้าร้านหนังสือ นายจะเจอรถบรรทุกอยู่ข้างหน้า คนขับคนนั้นเมาและจะพุ่งเข้ามาชนนาย ชั้นจะเตือนนายก่อนที่เขาจะปรากฏตัว ตอนนั้นให้นายหักพวงมาลัยล่วงหน้าทันที"

"เข้าใจแล้ว"

มหาวิทยาลัยอยู่ห่างจากร้านหนังสือมากกว่าสิบนาที สูฉินหยานไม่เคยขับรถด้วยความระมัดระวังถึงเพียงนี้ แปลกมาก สุญญตาบอกเขาว่าสิ่งที่จะเกิดขึ้นมันหลังจากนี้สิบสองนาที แล้วทำไมตอนนี้เขาต้องระวังตัวด้วย?

4:40 ปลอดภัย รอสัญญานไฟแดง
4:45 ปลอดภัย รถบนถนนไม่ได้เยอะ
4:46 ปลอดภัย กำลังเห็นร้านหนังสือ
4:47

"เขามาแล้ว!"  สุญญตาร้องเตือน

สูฉินหยานรู้ว่าต้องทำยังไง เขาหักพวงมาลัยทันทีจนทำให้รถเปลี่ยนเลนไปทางขวา แน่นอนที่สุดวินาทีต่อมารถบรรทุกเข้ามาถึงด้วยความเร็ว คนขับรถบรรทุกเหงื่อโทรมดวงตาเบิกกว้าง ชัดเจนว่าเขาตกใจและสับสน สูฉินหยานรีบกระแทกเหยียบคันเร่งอย่างเร่งด่วนเพื่อส่งให้รถของเขารอดพ้นวินาทีของการชนกับรถบรรทุกไปได้อย่างหวุดหวิด

รถบรรทุกยังคงวิ่งต่อไปโดยไม่ชนกับอะไร สูฉินหยานพลันถอนหายใจอย่างโล่งอก มันช่างดีเหลือเกินที่ไม่ต้องตาย เขาไม่ต้องจากเหอฉือ ครอบครัวของเขา หรือแม้กระทั่งโลกนี้ไป

"เฮ้! เฮ้! เบรก! เบรก!"

"ใช่ ใช่ ใช่"

หลังจากที่รีบกระแทกเหยีบคันเร่ง รถยังคงพุ่งไปข้างหน้า หากเขาไม่เหยียบเบรกในตอนนี้รถคงพุ่งไปชนกำแพงเป็นแน่ สูฉินหยานรีบถอนเท้าออกมาจากคันเร่งและเหยียบเบรกลงไปอย่างแน่นหนา

แต่รถยังคงพุ่งไปด้วยความเร็วคงที่

เกิดอะไรขึ้น? ทำไมรถถึงไม่ช้าลง?

คงไม่ได้เหยียบผิดนะ งั้นเหยียบใหม่

ทำไมล่ะ? ทำไมยังไม่ได้ผล?

ไม่ เป็นไปได้ยังไง? เบรกไม่ทำงาน?

รถพุ่งไปข้างหน้าเหมือนกระสุนที่ถูกปล่อยออกมาจากรังเพลิง มุ่งตรงไปยังอาคารร้านรวงข้างทางเดิน

รายงานข่าว เมื่อเวลาบ่าย 4:48 น. ได้เกิดอุบัติเหตุทางจราจรที่ถนน xx พาหนะพุ่งผ่านทางเดินชนเข้ากับอาคารร้านรวงสาธารณะเสียหายหลายหลัง ผู้ขับขี่เสียชีวิตในที่เกิดเหตุ . . .

หมายเหตุ นิยายเรื่องนี้มี 8 ตอนจบ แปลจากต้นฉบับภาษาอังกฤษเรื่อง 4:48 ของ Qin Mobei ที่ถูกแปลจากต้นฉบับภาษาจีน 凌晨四點四十八
แปลเป็นภาษาไทยโดย TrueMeaning.Maggang.com

ความคิดเห็นต่อบทความ

  • ความเห็นบน MagGang(0)

  • ความเห็นบน Facebook()

default avatar
  • sticker1
  • sticker2
  • sticker3
  • sticker4
  • sticker5
  • sticker6
  • sticker7
  • sticker8
  • sticker9
  • sticker10
  • sticker11
  • sticker12
  • sticker13
  • sticker14
  • sticker15
  • sticker16
  • sticker17
  • sticker18
  • sticker19
  • sticker20
ความเห็นล่าสุด
  •  
คัดลอก URL แล้ว

นิยายจีนแปล - 4:48 - บทที่ 1